Ήταν ο χειμώνας που μας πέρασε (ελπίζω να μην μας λέει ψέματα το ημερολόγιο σήμερα ότι περάσαμε στον Απρίλιο) ένας από τους πιο σκληρούς των τελευταίων δεκαετιών καθώς επικράτησε το κρύο και ζήσαμε αρκετές χιονοπτώσεις που δυσκόλεψαν τη ζωή ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας και δημιούργησαν αρκετά προβλήματα στην καθημερινότητά μας. Αν προσθέσουμε δε και τα ζητήματα της παρατεταμένης επιδημίας και του πολέμου στη γειτονιά μας, τέτοιος χειμώνας όλοι εύχονται να μην ξαναβρούμε μπροστά μας...

Αυτή είναι μια πλευρά του χειμώνα ο οποίος εκφράζεται όπως ξέρει και δεν τον νοιάζει καθόλου αν την ανθρωπότητα μαστίζει ο κορωναϊός, κάποιοι άλλοι μοιράζουν τη γη και το φυσικό αέριο και ορισμένοι δεν μπορούν να οργανώσουν τα του οίκου τους και ξεπαγιάζουν σε ακατάλληλα σπίτια και ενδεχομένως νιώσουν πως στριμώχνονται τα οικονομικά τους από τις τιμές που διαμορφώνονται στη ντόπια και παγκόσμια αγορά.

Τούτο το τελευταίο είναι που απελπίζει πολλούς από τους συμπολίτες μας - να περιοριστούμε στα πράγματα δίπλα μας χωρίς φυσικά να αγνοούμε ότι στο μεγάλο χωριό που αρέσκεται η παγκοσμιοποίηση να λέει ότι εξελίχθηκε ο κόσμος η μοίρα είναι κοινή. Η επάρκεια των αγαθών δηλαδή που κλονίζεται εξαιτίας της παγκόσμιας αναταραχής και η ανεπάρκεια βασικών και οι τιμές τους απελπίζουν τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

Αυτό δεν είναι κάτι το καινούργιο, απασχολούσε τον άνθρωπο από την ημέρα που κατάλαβε ότι ήταν ξεχωριστός ανάμεσα στα άλλα πλάσματα και όλες οι ενέργειές του ως στόχο είχαν την επάρκεια των αγαθών ώστε να μην πεινάσει και να συνεχίσει να εξελίσσεται. Αφού δε έκλεισε την περίοδο του τροφοσυλλέκτη, πέρασε στην γεωργία με την οποία πορεύτηκε μέχρι τις ημέρες μας και συνεχίζει μιας και μέχρι σήμερα, παρά τις προσπάθειες των επιστημόνων, δεν βρέθηκε κάτι άλλο να την αντικαταστήσει.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της ανασφάλειας που δημιουργεί η τρέχουσα αναταραχή στην αγορά και την μείωση των εισοδημάτων στη γη και στα χωράφια καταφεύγει ένας αριθμός συμπολιτών μας ελπίζοντας ότι θα αποκομίσει κάποια αγαθά που θα του δώσουν το αίσθημα της επάρκειας. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι άνθρωποι που έχουν κάποια γνώση για το πως ασκείται και εξελίσσεται μέσα στον χρόνο η γεωργία καθώς την έζησαν στα παιδικά τους χρόνια, πριν από κάποιες δεκαετίες ενώ οι γονείς τους με αυτή έζησαν έως τα έσχατα του βίου τους και άφησαν πίσω τους μια υποτυπώδη έστω οργάνωση.

Τις αναμνήσεις αυτές επιστρατεύουν οι περισσότεροι και απ’ αυτές τις ημέρες ξεκινάνε μια περιπέτεια που μέσα από μια σειρά εκπλήξεων φέρνει κάποιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Το καλοκαίρι που αρχίζουν να αποδίδουν αυτοί οι κήποι, το σπίτι είναι γεμάτο κηπευτικά και αρκετά απ’ αυτά μοιράζονται σε φίλους και συγχωριανούς. Ανάλογα δε με τις καλλιέργειες που θα κάνουν, κάποια προϊόντα απ’ αυτά θα αποθηκευτούν και για τις ανάγκες του χειμώνα και κατά πως, θα ελαφρώσουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Φυσικά κάτι τέτοιο γειτονεύει με την ψευδαίσθηση γιατί πολλές φορές, τις περισσότερες το κόστος είναι πολλαπλάσιο του κέρδους αλλά η προσπάθεια είναι αυτή που δεν δέχεται κοστολόγηση.

Αυτή η έξοδος στους κήπους, είτε υπαγορεύεται από την ανάγκη, είτε από την νοσταλγία αποτελεί και μια κίνηση που πολλά αποφέρει και στην υγεία, σωματική και ψυχική όσων την κάνουν και εκτονώνει την κοινωνία από πλήθος προβλημάτων. Δεν είναι επιστροφή στο χωριό, όπως λένε αρκετοί να διασκεδάσουν την κατάσταση, αλλά μια ακόμη σκηνή από την μακρά σχέση του ανθρώπου με την γη και κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να της δίνεται ιδιαίτερη προσοχή από τις αρχές, ώστε να βγαίνουν περισσότεροι κάθε χρόνο στα χωράφια.