Ο Άγιος Γεώργιος Καρύτσης (Καρύκης) είναι η πρώτη εκκλησία της Αθήνας που μπορώ να πω ότι γνώρισα και επισκέφτηκα λόγω της δουλειάς - Μεγαλοβδόμαδο κάποιας χρονιάς την δεκαετία του ’80 όταν δούλευα στην Ελευθεροτυπία. Ανεξάρτητα από τον βαθμό πίστης των συναδέλφων η εκκλησία καθώς και η μικρή πλατεία ήταν το σημείο αναφοράς για όσους εργαζόμασταν στην Ελευθεροτυπία, στο συγκρότημα Λαμπράκη, την Εστία και την Εξπρές - πάνω κάτω 1000 άτομα, ίσως παραπάνω. Έτσι όπως δεν σταματούσε στιγμή η κίνηση στα γραφεία των εφημερίδων, έτσι ήταν πάντα ζωντανή και η πλατεία Καρύτση.

Πέρασαν τα χρόνια, τα γραφεία των εφημερίδων έφυγαν για μακρινά προάστεια, άλλες έκλεισαν, κάποιες φυτοζωούν, άλλες έγιναν ιστοσελίδες. Έτσι έφυγε και ο κόσμος των δημοσιογράφων και όσων εργάζονταν σε αυτές από την περιοχή στην οποία προσπαθούν να επιβιώσουν πλέον διάφορα μεταμοντέρνα καταστήματα εστίασης κυρίως και καφενεία χωρίς επιτυχία γιατί παρακάτω, προς το Μοναστηράκι και στου Ψυρρή είναι αυτά που προτιμά το κοινό και παίρνουν τη δουλειά. Εκείνο όμως που είναι χαρακτηριστικό είναι η ερήμωση που παρατηρείται ειδικά το βράδυ σε όλη γύρω την περιοχή και αυτή μάλλον εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι βέβηλοι άγνωστοι και γκρέμισαν το βράδυ της Κυριακής το μαρμάρινο προσκυνητάρι που ήταν στην νότια πλευρά και το οποίο παλαιότερα λειτουργούσε και ως παγκάρι έριχναν και χρήματα υπέρ του ναού ή των πτωχών.

Το να γκρεμίσουν τώρα ένα προσκυνητάρι να πάρουν τα κέρματα που έχει μέσα, το θεωρώ απίθανο γιατί όποιος το έκανε ήξερε πως εκεί έχει να πέσει σέντσι από πολλά χρόνια ή να πίστευε ότι λόγω του Πάσχα οι πιστοί το γέμισαν. Ανοησίες… Αυτός οι αυτοί που γκρέμισαν το προσκυνητάρι, το έκαναν για πλάκα. Ούτε να κλέψουν ήθελαν, ούτε να προκαλέσουν. Πρέπει να ήταν δυο - τρεις τουλάχιστον γιατί δεν είναι εύκολη δουλειά να μετακινήσεις ένα τέτοιον όγκο μάρμαρου, με ρηχό έως ανύπαρκτο θρησκευτικό συναίσθημα και πιθανόν φτιαγμένοι από διάφορες ουσίες. Μια μαγκιά έκαναν εκ του ασφαλούς, γνωρίζοντας πως κανένας δεν θα τους έβλεπε κι αν τους έβλεπε, σιγά που θα ανακατεύονταν. Η αδιαφορία για τα δημόσια πράγματα, πόσο δε για τα εκκλησιαστικά είναι εντυπωσιακή και αυτό εκμεταλλεύονται όσοι θέλουν να κάνουν κάποια ζημιά με στόχο ή απλά την πλάκα τους.

Μια πλάκα που κρύβει την αμορφωσιά που σφίγγει ασφυκτικά την κοινωνία μας και την οδηγεί σε μια παρακμή που ποτέ δεν είχε γνωρίσει η Ελλάδα και είναι εμφανής, όχι μόνο στο κέντρο της Αθήνας, αλλά σε όλες η χώρα και δυστυχώς πιο πολύ στην ύπαιθρο όπου οι βεβηλώσεις κάθε είδους είναι καθημερινό φαινόμενο. Τα ανάλογα προσκυνητάρια εκεί και τα εξωκλήσια βεβηλώνονται καθημερινά και ερειπώνονται αφού κι εκεί δεν βρίσκεται κανένας να παρέμβει και να αποτρέψει πράξεις που στιγματίζουν όλη την κοινωνία και δεν επιφυλάσσουν κανένα καλό στο μέλλον που αδιάφορα προχωράμε...