Το φετινό, κρύο και συννεφιασμένο Πάσχα στην μικρή πατρίδα ένιωσα πως πέρασε πολύ γρήγορα και το ίδιο μου είπαν όσοι μιλήσαμε σχετικά με αυτό, σχολιάζοντας μάλιστα πως ούτε κι εκείνοι δεν πρόλαβαν να το χαρούν όπως άλλες χρονιές. Ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτή η κοινή εντύπωση είναι ότι η αναγγελία των εκλογών για τον Μάιο έδωσε άλλη επιτάχυνση στο χρόνο και αυτό παρέσυρε ακόμη κι εκείνους που έπαψαν να βλέπουν τα πράγματα με άλλο μάτι ενώ χάρη στην πολιτική, ταπεινώθηκε η παράδοση.

Μπορεί να είναι και έτσι αλλά φέτος, μετά την μακρά περίοδο των προστατευτικών μέτρων για την επιδημία, το Πάσχα εκφράστηκε ως μια ευκαιρία να πάρει ο κόσμος μια μεγάλη ανάσα και το είδαμε, τόσο από την στάση των πολιτών αλλά και την διαχείριση της εικόνας από τα ΜΜΕ, παραδοσιακά και τα καινούργια της Κοινωνικής Δικτύωσης που προέβαλαν μια εικόνα απολύτως τεχνητή - μιας κοινωνία σε έκσταση μπροστά στο πασχαλινό τραπέζι χωρίς όμως αυτό να εκπέμπει τίποτα από το νόημα των ημερών.  

Έτσι πέρασαν όλα γρήγορα. Η Μεγάλη Εβδομάδα, το Πάσχα, η Ανάσταση και οι μέρες που ακολουθούν δείχνουν να είναι τρέχουν βιαστικά καθώς μέσα στο διάστημα που απομένει ως τις εκλογές, οι οποίες ως φαίνεται θα επαναληφθούν τον Ιούλιο και μπορεί να ξαναγίνουν τον Σεπτέμβριο μέχρι να συγκροτηθεί καινούργια κυβέρνηση, η κοινωνία τίθεται σε αναμονή καθώς οι λύσεις για τα ζητήματά της, κυοφορούνται στην κάλπη.

Τι θα κάνει ως τότε η κοινωνία και πως θα πορευτεί η οικονομία, ελάχιστα συζητιέται και καθώς αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να περιμένουν να πάνε μπροστά, το μέλλον προβλέπεται δύσκολο καθώς έχουν αφεθεί ελεύθεροι όλοι οι δαίμονες της προεκλογικής αντιπαράθεσης και αλωνίζουν. Φαντάζομαι πως η πλειονότητα της κοινωνίας θα ήθελε η η περίοδος να τέλειωνε μέσα σε μια εβδομάδα γιατί την απορυθμίζει αλλά όπως φαίνεται θα την πάνε σέρνοντας μέχρι το φθινόπωρο, μπορεί και παραπέρα.

Πέρασε γρήγορα λοιπόν το Πάσχα και το πιο άσχημο στην περίπτωση είναι που χάρη σε αυτή την βιασύνη, ο κόσμος που είχε βγει στην ύπαιθρο να το γιορτάσει αλλά κι εκείνος που έμεινε στις πόλεις που αυτές τις ημέρες είναι πιο ανθρώπινες, δεν πρόλαβε να χαρεί όπως άλλοτε και την εκπληκτική ανοιξιάτικη φύση. Δεν ήταν όμως και στα μεγαλεία της φέτος καθώς ο καιρός την κάνει διστακτική και προχωρά αργά – αργά προς την άνοιξη. Ο κρύος φετινός Απρίλης έκοψε την φόρα των δέντρων να ανθίσουν και να γεμίσουν φύλλα κι έτσι το χρώμα που είχαν τα δάση στις πλαγιές του Τυμφρηστού ήταν μελίχλωρο!

Ήταν μια λέξη αυτή που είχα ξανακούσει από την μάνα μου, η οποία στεναχωριέται περισσότερο ίσως απ’ όλους γιατί κοντοστέκεται η φετινή άνοιξη και έχει τους λόγους της, αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Την χρησιμοποίησε να περιγράψει την συγκρατημένη φετινή φυλλογονία στα δέντρα που ναι μεν έχουν βγάλει βλαστάρια αλλά αυτά είναι διστακτικά και χωρίς θάρρος να αναπτυχθούν καθώς φοβούνται το κρύο. Αυτά τα βλαστάρια σε αυτή την κατάσταση έχουν ένα θαμπό μελί χρώμα που το παίρνουν από τους χυμούς της γέννησής τους κι έτσι χρωματίζουν για μέρες την αδημονία του δάσους να φουντώσει.

Ακούγοντας πάλι αυτή τη λέξη, ο νους μου πήγε στο μελιχρός αλλά στα λεξικά της γλώσσας μας βρήκα ακριβώς αυτή που είπε η μάνα και με την οποία περιέγραψε πλήρως την εικόνα τους δάσους. Μελίχλωρο είναι εκείνο το χρώμα που φέγγει το φρέσκο μέλι (κίτρινο προς χλωμό) κι έτσι ήταν αυτές τις ημέρες το δάσος και φυσικά, γειτονεύει με την μελαγχολία.  Κρατήθηκε λόγω του καιρού μελίχλωρο και με αυτό το χρώμα μοιάζει και η υπομονή της κοινωνίας μέχρι να μπούμε στο δρόμο που έχει χαράξει ο καθένας μας για την προκοπή του και την ευτυχία του χωρίς τις μελαγχολίες της προεκλογικής περιόδου.