Όσοι περπατάνε και δοκιμάζουν τις αντοχές τους στα Άγραφα, έχουν πολλά να μας πούνε για τις διαδρομές που κάνουν, τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουν, τα απρόοπτα του καιρού και πολλά άλλα που πολλούς συνεπαίρνουν και κάποιους στεναχωρούν,  γιατί για κάποιους λόγους δεν αποφασίζουν να πάρουν το μονοπάτι που βγάζει στην κορυφή.

Μπορεί πάντως να μοιάζουν απότομες και κάπως απρόσιτες πολλές κορυφές των Αγράφων αλλά με λίγη θέληση και φυσικά συντροφιά με κάποιους πιο έμπειρους και που να γνωρίζουν τις διαδρομές, μπορούν σε λίγες ώρες να φτάσουν όλοι σε κάποια κορυφή. Εγώ κάποια φορά πριν από 25 χρόνια που επιχείρησα να ανέβω την κορυφή Κουκουρούντζος πάνω από το χωριό Άγραφα, πήρα λάθος κατεύθυνση, εγκλωβίστηκα σε κάτι απότομα βράχια και χρειάστηκε να έρθουν οι σωστικές δυνάμεις να με βγάλουν από εκεί. Μου έγινε μάθημα και από τότε, για να ανέβω σε κάποια κορυφή ακολουθώ τους φίλους από ΕΟΣ Καρδίτσας ή άλλους από τα χωριά της Ευρυτανίας που ξέρουν καλά τον τόπο.   

Οι αναβάσεις στα Άγραφα έχουν πάντα κάτι το ξεχωριστό και αυτό γιατί έτσι που είναι πυκνοφυτεμένες οι κορυφές τους στο σώμα της Νότιας Πίνδου νιώθεις, πως στο ανέβασμά σου μπορείς να φωνάξεις και να σε ακούσουν στην απέναντι πλαγιά. Εκείνο όμως που είναι μοναδικό, είναι το πανόραμα των Αγράφων από κάποιες κορυφές, ειδικά αυτές που βρίσκονται στο κέντρο του ορεινού αυτού συγκροτήματος  Δεν χορταίνει το μάτι να βλέπει τα σύννεφα να παίζουν με τι κορυφές και αυτές να χορεύουν στα ουράνια. Εννοείται ότι κάθε ανάβαση και ανάλογα με τις εποχές έχει το δικό της φως και το δικό της χρώμα.

Εκείνο όμως που είναι ανεπανάληπτο και λίγοι τολμηροί και επαρκώς εκπαιδευμένοι ορειβάτες το καταφέρνουν είναι όταν τα Άγραφα τα σκεπάζουν τα χιόνια. Όχι πολλά, αλλά λίγα που να επιτρέπουν το περπάτημα και την ανάβαση και φυσικά είναι καλύτερα όταν επικρατεί παγωνιά και έχει και ήλιο. Μια τέτοια ημέρα, όπως η προχθεσινή διάλεξαν κάποιοι φίλοι από την Ευρυτανία, ο Παναγιώτης Παλιούρας, ο Χρήστος Σιαφάκας, ο Χρήστος Σταμπολίδης και η Βάσω Χασάνη και από την Καρδίτσα ο Αντώνης Τσακανίκας, τον οποίο πρέπει να ευχαριστήσουμε για τις ωραίες φωτογραφίες, να ανέβουν στην κορυφή Μπορλερό ξεκινώντας από τον αυχένα του Αγίου Νικολάου πάνω από τα Βραγγιανά.

Το παγωμένο χιόνι τους βοήθησε αρκετά αλλά στο περισσότερο μέρος της διαδρομής τα σύννεφα τους έκρυβαν τις απέναντι κορυφές αλλά από την άλλη, λειτουργούσαν σαν ένα φίλτρο στις άγριες ακτίνες  του ήλιου και άφηναν να πλημμυρίσει η ατμόσφαιρα από ένα απαλό φως που τόνιζε διακριτικά τις λεπτομέρειες στις χιονισμένες πλαγιές της Πλάκας, στις οποίες είχε πατήσει πριν απ’ αυτούς μόνο ο αέρας.

Η παρέα των φίλων έκανε 3.5 ώρες να φτάσει στην κορυφή Μπορλέρο, απόλαυσε τόσο την διαδρομή, όσο και τις χιονισμένες κορυφές κι εμείς, τους συντροφεύσαμε νοερά. Την επόμενη φορά, όσοι νιώθουμε πως μπορεί να τα καταφέρουμε, τους ακολουθάμε…

Μια μοναδική εικόνα των Αγράφων, οι πλαγιές της Πλάκας όπως τις φωτογράφισε ο Αντώνης Τσακανίκας από το Μπορλέρο

Ο Παναγιώτης Παλιούρας, ο Χρήστος Σιαφάκας, ο Χρήστος Σταμπολίδης και η Βάσω Χασάνη στην πλαγιά του Μπορλέρο στ’ Άγραφα